1مقدمه: با توجه به داده های متناقض موجود در مورد ارتباط بین ویتامین D و بیماری های خود ایمنی تیروئید، هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین ویتامین D و آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی (TPOAb) بود. مواد و روش ها: در این مطالعه 695 نفر؛ شامل 369 زن وارد و براساس سطوح سرمی 25 هیدروکسی ویتامین D [D (OH)25] به چهار گروه تقسیم شدند. وضعیت آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی بین دسته های مختلف کمبود ویتامین D مقایسه شد و ضریب همبستگی آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی و ویتامین D برآورد شد. برای بررسی ارتباط بین وضعیت ویتامین D و مثبت بودن TPOAb از تحلیل رگرسیون لجستیک چندگانه استفاده شد. یافته ها: شیوع کمبود ویتامین دی،  82درصد بود. تفاوت آماری معنی داری در شیوع آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی مثبت در گروه های مختلف ویتامین D وجود نداشت؛ (0/18=p-value) و این یافته با در نظر گرفتن تیتر آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی به عنوان یک متغیر پیوسته نیز تغییر نکرد. تجزیه و تحلیل رگرسیون لجستیک چندگانه ارتباط معناداری بین وضعیت ویتامین D و مثبت بودن آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی نشان نداد. در مورد عملکرد تیروئید، یک رابطه منفی ضعیف بین 25 هیدروکسی ویتامین D و هورمون محرک تیروئید در مردان و یک رابطه مثبت ضعیف بین 25 هیدروکسی ویتامین D و هورمون تیروکسین آزاد در زنان نشان داده شد. نتیجه گیری: مطالعه ما در جمعیت با شیوع بالای کمبود ویتامین D، هیچ ارتباط آماری معناداری را بین سطوح سرمی ویتامین D و سطوح آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی یا آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروئیدی مثبت نشان نداد.

زمینه و هدف: تغییر ساختار پروتئین های بدن می تواند منجر به تولید آنتی بادی علیه پروتئین های خودی گردد. احتمالا ایجاد پلی مرفیسم در ژن کدکننده آنزیم پراکسیداز تیروئیدی (TPO) و تغییر ساختار آن می تواند باعث تولید آنتی بادی ضد این پروتئین (Anti-TPO) شود. اختلال در آنزیمTPO  می تواند یکی از دلایل اصلی بروز بیماری کم کاری تیروئید باشد که شیوع و گسترش این بیماری ما را بر آن داشت که در این مطالعه به بررسی ارتباط پلی مرفیسم T2229/C اگزون 12 از ژن TPO با میزان Anti –TPO بپردازیم.روش بررسی: از میان جمعیت مورد مطالعه قند و لیپید تهران 168 نفر در دو گروه با تیتر Anti-TPO بیشتر و کمتر از 100IU/L پس از اندازه گیری میزان Anti-TPO به روش الایزا به عنوان گروه بیمار و کنترل انتخاب شدند. محتوای DNA ژنومی این افراد به روش نمک اشباع پروتئیناز K استخراج شد. سپس پلی مرفیسم مورد نظر در اگزون 12 به روشRFLPs-PCR  بررسی گردید.یافته ها: فرکانس اللی پلی مرفیسم T2229/C اگزون 12 در جمعیت مورد مطالعه از تعادل هاردی - واینبرگ تبعیت کرد. نتایج حاصل نشان داد که میزان Anti-TPO در سه گروه ژنوتیپی تفاوت معنی داری نداشت (P>0.05) (حد میانه برای  Anti-TPOدر گروه 19.4TT و در گروه  13.9CCواحد بین الملی در لیتر با فاصله میان چاهکی 25 و 75 بود) محاسبه  Odd-Ratioبرای ژنوتیپ ها به صورت دو به دو نشان داد که با وجود تعداد الل های C بیشتر، میزان  Odd-Ratioنیز افزایش یافت.نتیجه گیری: با توجه به عدم وجود ارتباط معنی دار بین سطح Anti-TPO با پلی مرفیسم  T2229/Cاگزون 12 در جمعیت مورد مطالعه، احتمالا نمی توان این پلی مرفیسم را به طور مستقل عامل بروز اختلالات خود ایمنی تیروئید که منجر به تولید Anti-TPO می گردد، دانست.

مقدمه: مصرف سیگار، با کاهش غلظت سرمی TSH، خطر پایین تر کم کاری تیرویید و احتمالا، فراوانی پایین تر اتوایمنوتیرویید مرتبط می باشد. مطالعات متعدد جمعیتی در مناطق کمبود ید ارتباط سیگار را با عملکرد تیرویید نشان داده اند ولی مطالعات جمعیتی مشابه در مناطق با کفایت ید بسیار اندک می باشد. هدف از این مطالعه بررسی این موضوع که آیا ارتباطی بین سطح سرمی TSH و آنتی بادی ضد پراکسیداز با کشیدن سیگار وجود دارد، می باشد.روش ها: در یک مطالعه مقطعی در قالب مطالعه قند و لیپید تهران به صورت تصادفی 1558 فرد با عملکرد تیرویید طبیعی و بدون سابقه بیماری تیرویید بررسی شدند.TSH و TPOAb از نمونه سرم ناشتا اندازه گیری شد. نمونه ها به دو گروه سیگاری و غیرسیگاری طبقه بندی شدند.یافته ها: میانگین Ln TSH در سیگاری ها به طور معنی داری کمتر از غیر سیگاری ها بود (0.36±0.82 در مقایسه با 0.6±0.82، P<0.001). احتمال وقوع هایپوتیروئیدی در سیگاری ها به وضوح کمتر از غیر سیگاری ها بود (%95 CI=0.2-0.8، OR=0.4). میزان مثبت بودن TPO Ab در غیر سیگاری ها به طور معنی داری بالاتر از سیگاری ها بود. (%13.5 در مقایسه با %6.7، P<0.001).نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد کشیدن سیگار با سطح پایین تر TSH سرم، احتمال کمتر وقوع هایپوتیروییدی و اتوایمیونیتی تیرویید همراه است.

زمینه و هدف: ویتیلیگو با شیوع 2-1 درصد در جمعیت های مختلف، یکی از شایع ترین بیماری های پوستی است. اتیولوژی این بیماری به خوبی مشخص نیست. تئوری های مختلفی در این زمینه وجود دارد که فرضیه خودایمنی بودن بیماری بیشتر پذیرفته شده است. این مطالعه به منظور ارزیابی اختلالات عملکرد تیروئید و آنتی بادی های ضدتیروئید در بیماران مبتلا به ویتیلیگو انجام شد.روش بررسی: این مطالعه مورد - شاهدی روی 45 بیمار مبتلا به ویتیلیگو و 45 فرد غیرمبتلا به ویتیلیگو انجام شد. متغیرهای جنس، سن، طول مدت بیماری و نوع بیماری توسط یک چک لیست جمع آوری شد. سطح T3 و T4 آزاد، TSH، آنتی بادی ضدپراکسیداز تیروئیدی (Anti-TPO) و آنتی بادی ضدتیروگلبولین (Anti-TG) سرم افراد در دو گروه اندازه گیری شد.یافته ها: سطح سرمی T4 آزاد 20 درصد بیماران در مقابل 2.2 درصد افراد شاهد کمتر از سطح طبیعی بود (P<0.05). در 14 نفر (31.1 درصد) از افراد مبتلا به ویتیلیگو و 6 نفر (13.3 درصد) از افراد گروه شاهد، آنتی بادی پراکسیداز ضد تیروئیدی بالاتر از سطح طبیعی (<60IU/ml) قرار داشت (P<0.05). همچنین سطح آنتی بادی ضدتیروگلبولین گروه مورد در مقایسه با گروه شاهد بیشتر بود (P<0.05).نتیجه گیری: اختلالات عملکرد تیروئید، به ویژه کم کاری تیروئید و آنتی بادی ضدتیروئید در مبتلایان به ویتیلیگو افزایش می یابد.

مقدمه و هدف: آنتی بادی مونوکلونال علیه آنزیم پراکسیداز دارای کاربردهای وسیعی است که از مهم ترین آن ها، تشکیل کمپلکس ایمنی پراکسیداز - آنتی پراکسیداز (PAP) است. این کمپلکس در بسیاری از روش های رنگ آمیزی ایمونوهیستوشیمی و ایمونوسیتوشیمی کاربرد دارد. هدف از این مطالعه، تولید دودمان هیبریدومایی ترشح کننده آنتی بادی ضد پراکسیداز برای استفاده در کمپلکس ایمنی PAP است.روش کار: به این منظور ابتدا موش های Balb.c ماده تحت تزریقات منظم پراکسیداز ترب کوهی (HPR) قرار گرفتند. پس از اطمینان از ایمن شدن آن ها توسط آزمایش های الیزا، بین لنفوسیت های طحالی آن ها و سلول های میلومائی sp2/0 امتزاج سلولی برقرار شد و کلون های هیبریدومایی به دست آمده به وسیله محیط انتخابی HAT انتخاب شدند.یافته ها: از هفت بار امتزاجی که صورت گرفت 224 کلون هیبریدومایی به دست آمد که از بین آن ها 6 کلون، تولید کننده آنتی بادی ضد پراکسیداز بودند. از میان این 6 کلون 2 کلون انتخاب و توسعه یافتند. پس از انجام مرحله رقیق سازی متوالی (Limiting dilution) (دو مرتبه)، تک کلون های اختصاصی مورد نظر توسعه یافتند. با استفاده از کیت Iso Strip مشخص گردید که هر دو آنتی بادی مونوکلونال ضد پراکسیداز p (1 F 11 D 2, P 2 F 6 F 3) از کلاس 1 IgG هستند. ضمنا با استفاده از آزمون الایزا مشخص گردید که هر دو آنتی بادی مونوکلونال فوق روی فعالیت آنزیم پراکسیداز تاثیری ندارند.بحث: بنابراین به نظر می رسد برای تشکیل کمپلکس ایمنی PAP مناسب باشند. سایر مراحل این پژوهش تا تشکیل کمپلکس ایمنی PAP و استفاده عملی آنها در روش های ایمونوهیستوشیمی و ایمونوسیتوشیمی در حال انجام است.

زمینه و هدف: تغییرات ژنتیکی در ژن پراکسیداز تیروییدی (TPO) یکی از علل اصلی بیماری خودایمنی غده تیرویید است. هدف این پژوهش، بررسی ارتباط چندشکلی های T1936C، T2229C وA2257C ژن TPO با میزان آنتی بادی ضد پراکسیداز تیروییدی (Anti –TPO) در جمعیت بزرگسالان مطالعه قند و لیپید تهران (TLGS=Tehran Lipid and Glucose Study) بود.روش کار: درمطالعه مورد- شاهدی حاضر، 188 نفر (86 مرد و 102 زن) با فاصله سنی 20 تا 80 سال، به صورت تصادفی از افراد شرکت کننده در مطالعه قند و لیپید تهران انتخاب شدند. میزان Anti-TPO به روش سنجش جذب ایمنی متصل به آنزیم (ELISA=Enzyme Linked Immunosorbent Assay) اندازه گیری شد. چندشکلی های A2257C و T2229C به روش RFLP (Restriction Fragment Length Polymorphism) و با استفاده از آنزیم های محدودکننده BsrI و Eco57I شناسایی شدند. چندشکلی T1936C با روش ARMS- PCR amplification refractory mutation system – polymerase chain reaction مشخص گردید.یافته ها: فراوانی الل ها و ژنوتیپ های پلی مورفیسم های انتخابی از تعادل هاردی- واینبرگ تبعیت می کرد. حضور الل C پلی مورفیسم T1936C با Anti-TPO ارتباط افزایشی نشان داد (p=0.002؛TT: 74.1±11.3 IU/L در مقابل CT: 47.7±15.9، (CC: 238±43.3 که این ارتباط پس از تعدیل اثر جنس و سن معنی دار نبود(p=0.059) . چندشکلیT2229C ارتباط معنی داری با میزان Anti-TPO نداشت (p=0.196؛ TT: 126.5±13.8 IU/L در مقابل CT: 43.5±12.6، (CC: 129±24.5. ارتباط A2257C با سطح سرمی Anti-TPO، منحصرا پس از تعدیل عوامل مداخله گر معنی دار بود (p=0.007). هاپلوتیپ های CTT و ATC با میزان Anti-TPO ارتباط داشتند 0.021) و (p=0.023، ارتباط هاپلوتیپ CTT با Anti-TPO پس از تعدیل اثر جنس همچنان معنی دار بود (p=0.014).نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش، سن و جنس از عوامل موثر بر ارتباط پلی مورفیسم های ژن TPO با میزان Anti – TPO محسوب می شوند.

مقدمه: تغییر ساختار پروتئین های بدن می تواند منجر به تولید آنتی بادی ضد پروتئین های خودی شود. احتمالا ایجاد پلی مورفیسم در ژن کدکننده آنزیم پراکسیداز تیروئید (TPO) و تغییر ساختار آن می تواند باعث تولید آنتی بادی ضد این پروتئین (Anti-TPO) شود. اختلال در آنزیمTPO می تواند یکی از دلایل اصلی بیماری کم کاری تیروئید باشد که شیوع و گسترش این بیماری ما را بر آن داشت تا در این مطالعه به بررسی ارتباط پلی مورفیسم A1936/G اگزون 11 از ژن (rs: 10189135) TPO با میزان Anti-TPO بپردازیم.مواد و روش ها: از میان جمعیت بررسی شده در مطالعه قند و لیپید تهران 190 (TLGS) نفر در دو گروه با تیتر Anti-TPO بیشتر و کمتر از 100 واحد بین المللی بر لیتر به عنوان گروه شاهد و بیمار انتخاب شدند. محتوای DNA ژنوم این افراد به روش Salting out استخراج شد. سپس پلی مورفیسم مورد نظر در اگزون 11 به روش ARMS-PCR بررسی شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: فرکانس آللی پلی مورفیسم A1936/G اگزون 11 در جمعیت مورد بررسی از تعادل هاردی - واینبرگ تبعیت کرد. یافته های حاصل نشان داد که فراوانی آلل G در پلی مورفیسم A1936/G اگزون 11 از ژن TPO در افرادی که میزان Anti-TPO آنها بالای 100 است، بیشتر می باشد و میزان Anti-TPO در سه گروه ژنوتیپ (AA, AG, GG) تفاوت معنی داری را نشان داد (P<0.05) (GG=238±57IU/L در مقابل AA=74±33IU/L).نتیجه گیری: با توجه به ارتباط سطح Anti-TPO سرم با پلی مورفیسم A1936/G اگزون 11 در جمعیت مورد بررسی، می توان از این پلی مورفیسم به عنوان یکی از عوامل مستعد کننده (عوامل خطرساز) ابتلا به خودایمنی ضد تیروئید استفاده کرد.

مقدمه : با توجه به شیوع بالای گواتر به منظور بررسی نقش خودایمنی تیرویید در ایجاد گواتر 10 سال بعداز شروع برنامه همگانی غنی سازی نمک با ید ، بر آن شدیم تا در یک بررسی مورد - شاهدی سطح تیرویید پراکسیداز (Anti TPO)  وآنتی تیروگلوبولین (Anti TG ) را در افراد مبتلا به گواتر ساده را با افراد سالم مقایسه کنیم. روش بررسی : از بین افراد مراجعه کننده به درمانگاه داخلی – غددکه دارای تستهای عملکرد تیرویید طبیعی بودند به روش غیراحتمالی آسان افرادمبتلا به گواتر ساده به عنوان گروه مورد و افراد بدون گواتر به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند و در هر دو گروه Anti TPO و Anti TG اندازه گیری شد. یافته ها :تعداد 105 بیمار مبتلا به گواتر ساده 89 نفر در گروه کنترل بودند.36 نفراز گروه مورد (3/34 %)و 17 نفر از گروه کنترل (1/19 %)Anti TPO افزایش یافته داشتند(0.018 = (p value و45نفر از گروه مورد (9/42 %)و21 نفراز گروه کنترل (6/23 %) Anti TG افزایش یافته داشتند. p value=0.005)). نتیجه گیری : باتوجه به شیوع این آنتی بادی ها در افراد مبتلا به گواتر ساده به نظر میرسد که خودایمنی تیرویید یکی از علل مهم گواتر ساده بعد از برنامه همگانی غنی سازی نمک با ید باشد و در این میان افزایش مصرف ید خود می تواند در افزایش خودایمنی تیرویید دخیل باشد.    

با توجه به افزایش نیاز به آنتی بادی های کونژوگه در زمینه های گوناگون علوم پزشکی و آزمایشات تشخیص طبی و هزینه هنگفت آن ضرورت تهیه بخشی از این فراورده ها (آنتی IgM انسانی نشاندار شده با پراکسیداز و فلوروکروم) به خوبی احساس می شود.جهت جدا سازی IgM از سرم بیماران مبتلا به ماکروگلوبولینمی از تکنیک ژل فیلتراسیون به کمک ژل سفاروز 4B استفاده گردید. پس از تایید درجه خلوصی IgM جداسازی شده از طریق آزمایش ایمونوالکتروفورز به وسیله دی تیوتریتول به عنوان عامل احیا کننده زنجیره های سبک و سنگین IgM را از هم جدا کرده و سپس با استفاده از ستون کروماتوگرافی سفادکس G100 زنجیره سنگین IgM (مو) تخلیص شد. در این مطالعه از بز به عنوان میزبان تولید کننده آنتی بادی استفاده شد. در روزهای 14 و 75 همان مقدار زنجیره مو به همراه 1ml ادجوانت ناقص فروند به عنوان تزریقات یادآور به صورت زیر پوستی انجام گرفت. میزان آنتی بادی تولید شده در سرم میزبان طی دوره ایمن سازی بروش الیزا غیر مستقیم مورد ارزیابی قرار گرفت. بیشترین پاسخ آنتی بادی روز 85 بدست آمد و خون گیری نیز در همین روز انجام شد. با استفاده از روش رسوب گذاری به کمک اسید کاپریلیک فراکسیون IgM از آنتی سرم حاصل از حیوانات جداشد.جهت نشاندار کردن آنتی IgM انسانی (IgG حاصل از آنتی سرم حیوانات) با پراکسیداز از پرایدات سدیم استفاده شد. اتصال آنتی بادی فوق با فلورسیت ایزوتیوسیانات به هیچگونه عامل اتصال گری نیاز نداشت. فرآورده های بدست آمده بوسیله آزمایشات ایمونوپراکسیداز، الیزا و ایمونوفلورسانس مورد ارزیابی و تعیین عیار قرار گرفتند.با توجه به خصوصیاتی همچون ویژگی بالا، عدم وجود واکنش متقاطع و همچنین تیتر نسبتا بالا در محصولات تهیه شده می توان ادعا کرد که فرآورده های فوق قابلیت رقابت با تولیدات مشابه شرکت های خارجی داشته و در آزمایشات الیزا، ایمونوالکتروفوروز، ایمونوفلورسانس و ایمونوهیستوشیمی مورد استفاده قرار گیرد.